این روزها مثل هر روز دیگری از زندگی‌ام دارم فکر می‌کنم: «چرا من چیز خاصی نیستم؟» فکر می‌کنم من کی هستم؟ و چه نوع تفکری دارم؟ از چه چیزهایی خوشم می‌آید و از چه چیزهایی متنفرم؟ وقتی روی جزئیات  و امور کم‌اهمیت فکر می‌کنم همه‌چیز درست است: "از کَره‌ی شُل و وارفته بدم می‌آید"، "از لحاف خنک و خیال راحتِ وقتِ خواب خوشم می‌آید"، "از پشت‌سر دیگران حرف زدن توی مراسم تشییع‌جنازه یا ختم یا هفت یا چهل یا سال یا مراسم عروسی بدم می‌آید"، "از قهر بدم می‌آید"، "از لباس زنانه‌ای که به‌جای یقه حلقه دارد و از جلو آن حلقه را می‌اندازند پشت گردن بدم می‌آید"، "از آب‌بازی خوشم می‌آید"، "از رقص خوشم می‌آید" و... اما کمی که دورتر می‌روم و دنبال چیزهای بزرگ و تفکرات مهمی می‌گردم که ایدئولوژی و جهان‌بینی و سبک زندگی و نوع معاشرت و تعامل اجتماعی انسان‌ها را مشخص می‌کند همه‌چیز تار و مبهم و نامشخص می‌شود.
خیلی وقتا فکر می‌کنم من یک سایه‌ای هستم تشکیل‌شده از سایه‌های تمام مردم دنیا و خودم چیز خاص و مشخصی از خود ندارم. مدام از این رنگ به آن رنگ درمی‌ایم و از این طرف به آن طرف می‌افتم.

عجیب است. عجیب است برای جامعه‌ای با پوسته‌ی سفت و سخت اخلاقی که این‌طور بی‌اخلاقی و دروغ و ریا و کثافت‌کاری درش رواج داشته باشد. نه این‌که جمله‌ای کلیشه‌ای باشد، نه! من واقعاً نمی‌فهمم. توی کتم نمی‌رود و هیچ‌وقت نمی‌رود که جامعه‌ی امروز ایران یک جامعه‌ی اخلاق‌گرا و مهمان‌دوست و مهربان و... باشد. شاید در مواردی که عادت‌مان باشد این چیزهای خوب را هم داشته باشیم اما فقط عادت است. مثلاً عادت داریم وقتی زن یا دختری به واگن‌های مختلط مترو وارد شد اگر نشسته‌ایم برایشان بلند شویم و اگر کنار در تکیه داده‌ایم جایمان را  با آن‌ها عوض کنیم. عادت کرده‌ایم. بسیار دیده‌ام چنین آدم‌هایی به‌ظاهر مهربان درست چند دقیقه‌ی بعد در مقابل یک بی‌عدالتی وقتی می‌توانند سکوت نکنند ساکت می‌مانند که هیچ اگر باد به جهت ظلم در حال وزیدن باشد آن‌ها هم بادش می‌زنند!
نمی‌خواهم سیاه فکر کنم چون اولین کسی که حالش گرفته می‌شود خودم هستم. نمی‌خواهم حالم گرفته شود. می‌خواهم باور کنم مهربانی‌ها و طرف عدالت را گرفتن‌ها و مهمان‌نوازی‌ها و خلاصه همه چیزهای خوب را. اما سنبه‌ی آن‌طرف خیلی پر زورتر است.
از وقتی مهدکودک می‌رفتیم چهره‌ی غرب را برای ما بد نشان دادند. هرچه خشونت و دروغ و سیاهی و فساد بود را به غرب نسبت دادند. از طرف دیگر هرچه از غرب می‌آمد زیبا بود. به ما می‌گفتند فلان خواننده فاحشه است! فلان گروه موسیقی شیطان‌پرست است. در دیسکوهایشان فسق و فجور می‌کنند. راحت دروغ می‌گویند. کراوات نشانه‌ی دروغ و کلک بود. چفیه نشان چه بود؟ نمی‌دانم. نشان کثیفی، خدا و تکه تکه شدن.
آقایان، بد تا کردید با ما. بد تا کردید. آقایان، گُه زدید! آقایان، وقتی فهمیدیم هرچه می‌گفتید دروغ بود. وقتی اولین رشوه، اولین فساد، اولین ریا، اولین پول‌دوستی، اولین فریب را دیدیم خندیدیم به ریش‌تان. شما و ما از تمام هیکل غرب بیشتر کثیفیم. حالم از همه‌ی شما و از همه‌ی خودمان بهم می‌خورد. حالم از بوی عرق شما و بوی دروغ‌های شما بهم می‌خورد.